Tematem dzisiejszych rozważań będzie słuszność istnienia dużych skupisk handlowych potocznie zwanych centrami handlowymi.
Otóż siedzę na krześle od godziny i obserwuję ludzi w szalonym biegu reklamacyjno-rajstopowo-melasowym (mniej więcej na taki asortyment jest rano zapotrzebowanie).
Nie zmienia to jednak faktu, że ludzie rankiem są dość zabawni. Wygląda to porównywalnie do małpiego figloraju.
Są również osobniki ciężarne, które zwyczajnie nie mają co robić ze swoimi zagranicznymi mężami (większość za tą granicą pracuje, niewielki jest odsetek zagranicznych przyjezdnych. Chociaż wyjątkiem są emerytalne, niemieckie wycieczki). W każdym razie ludzi jest nie wiele, natomiast są to białe kruki klienteli (niestety negatywne).
Jest jeszcze jedna grupa klientów, a w zasadzie Apaczów jak to zwykł mówić mój chłopak( pracownik konkurencyjnego centrum). Są to uczniowie pobliskiej szkoły. Głośni, spoceni, z nastoletnim wąsikiem chłopcy. Oni najczęściej atakują moje stoisko z prawego górnego rogu (noże, których nigdy nie umieją obsłużyć i niezwykle się przy tym frustrują- "laska umie a ja nie, jaka siara przy kolegiach").
Tyle o klientach.
Są przecież ważniejsi ludzie- pracownicy. Gdy patrzę w prawo widzę piękny sklep z rajstopami, w którym pracuje fantastyczna dziewczyna. Absolutnie nie nadająca się do pracy tutaj. Jaki i Pani z kiosku, czy Pani z jubilera. Ciekawe wolne duchy, które zostały zmuszone do pracy na uwięzi.
Mamy tu jeszcze podziemia w których również pracują wspaniali ludzie. Generalnie bez nich wszystkich i bez każdego z osobna nie przeżyła bym tu.
Nie chciałam tu być. Nigdy. Czuje wstręt do tego miejsca.
