środa, 28 czerwca 2017

Tresura człowieka

Jestem poddawana ciągłej tresurze.
Dotyka mnie ciągła niesprawiedliwość.
Zawieszenie się w próżni musi być takie przyjemne. Nic nie słyszę, nic nie widzę, nic nie mówię.
A Ty czemu się nie odzywasz?
Dajesz mi nauczkę, wiem.
Tresura tresurę pogania. Testy, testy, testy. Teraz, już, natychmiast.
Gaś pożar, nie Twój, wiem, ale ugaś i posprzątaj. I dalej, dalej, dalej. Nie ma ucieczki. Następny pożar, następne oparzenia, następne zgliszcza. Nie czułość, nie bycie, nie miłość, nie tęsknota. Nie, nie, nie, nie, odwal się.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz